Można mieć z kim porozmawiać w pracy, a mimo to nie mieć do kogo zadzwonić w trudniejszy wieczór. Można też spędzać dużo czasu samemu i wcale nie czuć się samotnie. Kiedy pojawia się myśl „nie mam przyjaciół”, dobrze na chwilę odłożyć samo słowo „przyjaciel” i zastanowić się, czego właściwie brakuje.
Przyjaciela czy konkretnego rodzaju kontaktu?
Dla jednej osoby będzie to ktoś, z kim można wyjść na spacer bez planowania spotkania z miesięcznym wyprzedzeniem. Dla innej – rozmowa, w której nie trzeba udawać, że wszystko jest w porządku. Jeszcze komuś najbardziej brakuje wzajemności: poczucia, że druga strona też pamięta i czasem sama się odzywa.
To ważniejsze rozróżnienie niż liczba znajomych. Słowo „przyjaciel” często rezerwujemy dla osoby, która zna nas od lat i jest obecna w każdej sytuacji. Przy tak wysokim progu łatwo nie zauważyć znajomości, która dopiero się rozwija, ale już daje przyjemność i poczucie porozumienia.
Dlaczego dawniej było łatwiej się spotykać?
W szkole czy na studiach te same osoby widuje się niemal codziennie. Po zakończeniu tego etapu trzeba już znaleźć czas i powód, by zobaczyć się ponownie. Praca, obowiązki rodzinne albo przeprowadzka potrafią utrudnić kontakt nawet ludziom, którzy kiedyś byli sobie bardzo bliscy.
Bywa też, że znajomość nie kończy się po żadnej kłótni – po prostu obie osoby zaczynają żyć w innym rytmie. To może boleć, lecz nie zamyka drogi do nowych relacji. W dorosłym życiu rzadziej powstają one same z siebie; częściej potrzebują powtarzających się spotkań i czyjejś inicjatywy.
Zacznij od miejsca, do którego można wrócić
Jednorazowe wyjście daje okazję do poznania kogoś. Klub książki, zajęcia związane z hobby, wolontariat czy regularny spacer w lokalnej grupie dają jeszcze okazję do następnej rozmowy. Nie trzeba za każdym razem zaczynać od przedstawiania się: można wrócić do tematu sprzed tygodnia, zapamiętać czyjeś imię, zapytać, jak minął ważny dzień.
Nowa znajomość nie musi też zaczynać się od nieznajomej osoby. Może od wiadomości do kogoś, z kim dawniej dobrze ci się rozmawiało, albo od propozycji skierowanej do osoby, którą widujesz od czasu do czasu. Po udanej rozmowie wystarczy konkret: „Masz ochotę pójść na kawę w przyszłym tygodniu?”. Odpowiedź pozwoli sprawdzić, czy druga strona też chce kontynuować kontakt.
Bliskość rośnie między spotkaniami
Samo poznawanie ludzi to dopiero początek. Znajomość nabiera znaczenia, kiedy obie osoby znajdują dla niej trochę miejsca: odzywają się, spędzają razem czas i interesują tym, co u siebie słychać. Nie wymaga to natychmiastowych zwierzeń. Czasem wystarczy zapytać, jak potoczyła się sprawa, o której ktoś wspominał, i opowiedzieć coś prawdziwego o własnym tygodniu.
Nie każda relacja musi zmierzać ku wielkiej przyjaźni ani opierać się na identycznych zainteresowaniach. Z jedną osobą dobrze się spaceruje, z inną rozmawia o ważnych sprawach. Warto dać tym kontaktom czas i zauważać, w których można być sobą – bez oczekiwania, że jedna nowo poznana osoba od razu stanie się kimś najbliższym.
